زندگي از قاب نگاه من

نمی خوام، نباید تو شعرم به تو جسارت کنم....نباید حس عشق رو تعبیر به اسارت کنم

شکسته میرم امشب بانو خدانگهدارت....اگرچه میشکنه اون دل سبز و سپیدارت

واسه من که پنجره ی آرزوی مبهم بود....ولی تو پنجره باش و تموم دیوارت

ببخش منو اگه بوی زخم چرکینم....و زجه های کبودم میشه موجب آزارت

دیگه صدای گریه بی وقتم نمیشکنه....سکوت سرد و پر از انبساط افکارت

خیلی انتظار کشیدم که شاید بیای....باز برای بدرقه ام با اون لباس گلدارت

و دلخوشم کنی با یک دروغ مصلحتی....که میشه شاید بازم بیام برای دیدارت

ولی چه فایده که خوابت عجیب سنگین بود....صدای خاطره هامون که نکرد بیدارت

میگن روزه گرفتی و دیگه غزل نمی نوشی....بمونه این آخرین غزلم واسه افطارت

شکسته میرم و خاطرات سبز تو....به یادگار میبرم امشب خدانگهدارت